Leren floreren!

Ontwikkelen en leren binnen uw organisatie. Flexibilisering van opleiden en maatwerk zijn belangrijk in het kader van een leven lang leren. Vanuit mijn bedrijf Dinjens Advies werk ik, Fleur Dinjens (1971) als zelfstandige en ondersteun ik onderwijsinstellingen, branches en organisaties bij het vormgeven van hun opleidingen en ontwikkeltrajecten. Wellicht binnenkort ook voor uw instelling of bedrijf! Ik heb twintig jaar ervaring als adviseur op het gebied van leren, ontwikkelen en verzilveren van competenties. Ik nodig u uit contact op te nemen als ik iets voor u kan betekenen.

Twitter

MENSELIJK KAPITAAL

MENSELIJK KAPITAAL

In alle commotie en onrust rondom de aardbeving in Japan besloot mijn lichaam solidair te zijn en onderging het haar eigen schok.  Ik werd met spoed opgenomen wegens een volledige en heftige ontsteking van de dikke darm. Nu heb ik colitis ulcerosa; een ziekte die altijd in het diepst van je lichaam rommelt, dus een uitbarsting moest er een keer van komen. Ik beschik nu eenmaal over een veel te enthousiast auto immuunsysteem.

Eenmaal opgenomen in het ziekenhuis en opgezogen door de zorg viel ik van de ene verbazing in de andere. Denkend in een veilig en modern land te wonen, werd ik geconfronteerd met blunder op fout in het ziekenhuis.

Een paar voorbeelden: hygiëneregels werden met voeten getreden in quarantaine. Infusen werden verkeerd aangelegd. Bij een te hoog suiker werd mij geadviseerd dieetvoeding op suikerbasis te drinken (wat me insuline spuiten opleverde).  Mij wordt geadviseerd voor mijn eigen rust geen bezoek anders dan mijn man te ontvangen en om dit “kracht bij te zetten” legt men mij op een kamer met een stervende mevrouw. Zoekend naar mijn rust word ik geconfronteerd met  luid ruziënde familieleden die de erfenis vast verdelen over het hoofd van deze mevrouw heen, om 5 minuten later weer in snikken uit te barsten.  Vervolgens moet ik weer opnieuw beginnen met regelmatig eten terwijl ter linkerzijde bij mijn buurvrouw er alles met dezelfde frequentie  uitkomt.

Net toen ik op het punt stond infusen uit te trekken en mijn heil elders te zoeken, was daar dan steeds die ene verpleegkundige (vaak heette ze Greetje) die het elke keer weer rechtzette. Ze verplaatste me naar de (wat rustigere) zaal. Zij haalde ‘s nachts nog alle infusen eruit om ze nu GOED in te zetten. Zij zorgde dat ik toch op tijd insuline bij kreeg voor ik helemaal naar werd. Ik werd me erg bewust van de kwetsbaarheid van ons systeem en de kracht van het individu. Het was steeds die ene speciale persoon die me er weer doorsleepte. De verpleegster met de hand door mijn haar als ik mijn kinderen miste. Een verpleegster met een nat washandje tegen de angsten die prednison me bezorgde. Pure zorg voor mijn welzijn.

Maar ook de lieve mensen die kaartjes stuurden. De vele  opbeurende smsjes. Mijn opdrachtgeefster die een mooie bos tulpen stuurde met de tekst “neem de tijd”.  De ouders van kinderen uit de klas die spontaan hun hulp aanboden. Mijn man die thuis mijn lievelingsdekbed er schoon op had liggen. Mijn ouders die fit zijn en bijspringen voor de kinderen. Deze mensen maken dat je je gezegend voelt. Zij zorgen dat je niet bij de pakken neerzit. Dat je weer dapper je plekje zoekt in je gezin en op die arbeidsmarkt omdat ze vertrouwen in je uitspreken. Hulde aan deze vriendschappen. Dit is het menselijk kapitaal dat mijn wereld laat draaien!

Op mijn laatste ziekenhuisdag zag ik ze ook in Japan alweer voorzichtig opkrabbelen. Ontroerende beelden van jongeren bij een diploma-uitreiking tegen de achtergrond van hun verwoestte school. Een juffrouw die met haar leerlingen op de rampplek zocht naar bruikbare spullen. Samen gaan ze opruimen en opbouwen. Wat een kracht!

Be Sociable, Share!

Reageren